بررسي تأثير بهبود وضعيت پريودنتال بر كنترل متابوليك بيماران ديابتيك تيپ 2

نويسنده: الهام ذاكرزاده
استاد راهنما: فريده حقيقتي، محمد پژوهي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1380/01/01
مدرك: دكتراي تخصصي پريودنتيكس
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي تهران، دندانپزشكي،
چكيده: بيماري پريودنتال يكي از بيماري هاي التهابي عفوني شايع در بين بيماران مبتلا به ديابت مليتوس مي باشد. هدف اين مطالعه، بررسي اثرات درمان بيماري پريودنتال بر ميزان كنترل متابوليك ديابت مي باشد. از مجموعه 156 بيمار كه دچار بيماري پريودنتال و ديابت تيپ2 بودند و در كلينيك ديابت مورد معاينه قرار گرفتند، در نهايت تحقيق بر روي 71 بيمار انجام شد كه به طور تصادفي به يكي از 4 گروه زير تقسيم شدند: 1) گروه كنترل كه تنها آموزش بهداشت دهان به آنها داده شد. 2) جرمگيري بالا و زيرلثه اي براي بيماران انجام گرديد. 3) علاوه بر جرم گيري بالا و زير لثه اي، دهان شويه كلرهگزيدين 0.2% به مدت 2 هفته، براي 2 هفته روزي mg 100 كپسول دوكسي سيكلين نيز به بيماران داده شد. بررسي ها كه شامل (P.P.D) و (pocket probing depth، Gingival Index (G.I)، Bleeding, Plaque Index(P.I) ، on probing (B.O.P)، Fasting Blood Sugar (FBSو HbA1C بودن در baseline 3 ماه بعد اندازه گيري شد. بعد از سه ماه، در گروه كنترل افزايش معني داري در HbA1C مشاهده شد (P<0.001). در حالي كه در گروهي كه جرمگيري به همراه دهان شويه دريافت كرده بودند، كاهش معني دار HbA1C ديده شد. (P<0.01)
در مطالعه 3 ماهه در گروه هاي درماني به طور كاملا معني داري كاهش HbA1C نسبت به گروه كنترل در مقايسه با قبل از مداخله ديده شد.(P≈0)
بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه درمان هاي پريودنتال در بهبود كنترل متابوليك بيماران ديابتي اثر مشخصي دارد، لذا در درمان بيماران ديابتي، بايد اهميت درمان هاي پريودنتال را نيز در نظر داشت.
كلمات كليدي: ديابت مليتوس، درمان هاي پريودنتال، كنترل متابوليك، جرم گيري بالا و زير لثه اي، كلر هگزيدين