گزارش دو مورد لوسمي لنفوبلاستيك مزمن همراه با ادنوكارسينوم معده

نويسنده: غلامرضا اميريان
استاد راهنما: سيد جعفر نوابي
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1374/01/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: د‌انشگاه‌ ‌علوم پزشكي‌ کرمانشاه، پزشكي،
چكيده: لوسمي هاي بدخيمي هايي هستند كه از سلولهاي خونساز منشأ ميگيرند. سلولهاي سرطاني قبل از وارد شدن به خون، طحال، گره هاي لنفاوي و در نهايت بافتهاي ديگر، در ابتدا در مغز استخوان تكثير مييابند اين تكثير در مغز استخوان وجه تمايز لوسمي ها از لنفوم است.
در تقسيم بندي لوسمي به دو گروه حاد و مزن براساس سير بيماري، شايعترين نوع لوسمي مزمن، لوسمي لنفوبلاستيك مزمن يا CII است كه بوسيله پروليفراسيون لنفوسيتهاي نسبتاً بالغ و ظاهر شدن آنها در خون، مغز استخوان، گره هاي لنفاوي، طحال، كبد و ساير ارگانها مشخص ميشود.
اتيولوژي CII به درستي شناخته نشده است اما احتمالاً اختلالات كروموزومي، سرطان زاها و رترو ويروسها در ايجاد آن نقش دارند.
بيماران مبتلا به CII در 25 درصد موارد هنگام تشخيص بدون علامت بوده و بطور اتفاقي در معاينات روتين يا بررسي به علل ديگر مشخص ميشوند اما در موارد علامت دار با ضعف، بزرگي عقده هاي لنفاوي، عفونت، بزرگي كبد و طحال، دردناك بودن استخوان جناغ مشخص ميشوند. از نظر علائم آزمايشگاهي با لنفوسيتوز همراه با لنفوسيتها با مورفولوژي طبيعي، كم خوني، كاهش پلاكت و نوتروفيلها همراه است از علائم كمتر شايع در اين بيماران تابلو باليني و آزمايشگاهي اختلالات خود ايمني خصوصاً در سيستم خونساز است، طوري كه 35ـ15 درصد انمي هموليتيك اتوايمون در اين بيماران وجود دارد.
جهت تشخيص CLL كميته ملي Internation CII Workshop, CII سه معيار را با وجود ضوابط خاصي مشخص كرده است.
همچنين در تعيين مرحله بندي، دو سيستم مرحله بندي، سيستم مرحله بندي Rai شامل 5 گروه و سيستم مرحله بندي Bint شامل 3 گروه وجود دارد و كميته ملي CII جهت مرحله بندي تركيبي از دو مرحله بندي فوق را مشخص كرده است.
در بيمـاران CII، برنامـه درماني يكساني وجود ندارد و بهبـودي دائمي در اين بيمـاران نادر اسـت. برنامه هاي مختلف درماني مبني بر درمان با مواد الكالني، اشعه درماني، درمان ايمون و برداشتن طحال وجود دارد.
بر مبنا فاكتورهاي مؤثر در پيش آگاهي، بيماران مبتلا به CII در سه گروه، بيماران با ريسك پايين Low Risk Group با طول عمر نسبتاً طولاني، بيماران با ريسك متوسطIntermediate Risk Group با طول عمر متوسط 7 سال و بيماران با ريسك بالا High Risk Group با طول عمر كمتر از 2.5 سال قرار مي گيرند.
در 20ـ10 درصد موارد، بيماران مبتلا به CII همزمان دچار كانسرهاي ثانويه مي گردند اين كانسرها شامل: كانسر پوست نظير ملانوما، كانسرهاي كولوركتال و ريه و ساركوم مي باشند. از طرفي در بررسي هاي انجام شده بين سالهاي 1955-1990 در بيماران CII، يك افزايش وقوع كانسرهاي ثانويه در اين بيماران شناخته شده است و در اين بررسي كه روي 7391 بيمار مبتلا بهCII همراه با كانسر ثانويه بوده اند، كانسرهاي ريه، پروستات، پارانشيم كليه، پوست و ساركوم مشخص شده است.
كه در معرفي 2 مورد، مورد نظر، همراهي CII با ادنوكارسينوم معده كه در حد غير قابل گزارش بوده است، به عنوان موارد نادر، گزارش شده است.
كلمات كليدي: