بررسي اپيدميولوزيك سرطانهاي كولوركتال در بيمارستان امام خميني در سالهاي 80-78

نويسنده: خديجه محمدپور عمران
استاد راهنما: داريوش راوري
استاد مشاور:
تاريخ دفاع: 1381/01/01
مدرك: دكترا پزشكي
دانشگاه: دانشگاه علوم پزشكي ايران، پزشكي،
چكيده: سرطان كولون و ركتوم از نظر ميزان و بروز مرگ و مير، دومين سرطان پس از سرطان ريه به شمار مي رود. در ايالات متحده آمريكا، سالانه حدود 150 هزار مورد جديد تشخيص داده شده كه 60 هزار نفر از اين بيماري مي ميرند. ميزان بروز با سن افزايش يافته به نحوي كه از 0.39 در 1000 نفر در سال در 50 سالگي به 4.5 در 1000 مورد در 80 سالگي مي رسد. كارسينوم كولون به ويژه كولون راست در زنان و كارسينوم ركتوم در مردان بيشتر ديده مي شود. سرطانهاي متعدد همزمان كولون در 50% بيماران يافت مي شود.
اين مطالعه با بررسي عوامل زمينه اي بيماران مبتلا به كانسر كولوركتال بيمارستان امام خميني(ره) در سالهاي 80-78 با برخي نتايج منطبق بر عوامل فرهنگي- اجتماعي و نژادي بيماران ايراني رسيده است. متغيرهاي تحقيق شامل سن، جنس، مدت زمان شروع علائم باليني تا تشخيص عارضه، سابقه خانوادگي كانسر كولوركتال در يكي از وابستگان درجه يك، جايگاه اوليه تومور، گسترش تومور و علائم باليني تومور بوده است.
مطابق نتايج بدست آمده ميانگين سني مبتلايان به كانسركولوركتال 23/50 سال كه بيشترين تعداد در دوره سني 59-50 سال بود. نسبت مرد به زن 1.4 به 1 بود. هر چند كه در برخي رده هاي سني مانند 69-60 سال و بيش از 70 سال، آمار درگيري در زنان بيش از مردان بود. از نظر سابقه خانوادگي در 12.1 درصد نتيجه مثبت بود. شايع ترين محل درگيري ركتوم و در مقام بعدي ركتوسيگوئيد بود. مطابق آمار در حدود 90% بيماران موضع تومور تا حد كولون عرضي بود. تنها در 8.6% موارد متاستاز وجود داشت.
طيف مدت زمان شروع علايم تا تشخيص عارضه 24-1 ماه با ميانگين 14.6 ماه بود. شايعترين علايم باليني درد شكم و كم خوني وكمترين آن احساس توده شكم بود. كمترين عارضه پر فوراسيون بود. از نظر ارتباط گروههاي سني و علائم باليني، گروه سني زير 30 سال علائم باليني چنداني نداشت. گروه سني 39-30 از توده شكمي، 49-40 سال از درد شكم و پر فوراسيون 59-50 سال فاقد شكايت خاص 69-60 سال از كاهش وزن و گروه سني بالاي 70 سال از خونريزي ركتال، انسداد، كم خوني و علائم سيستيك بيش از گروههاي ديگر سني، اظهار تالم داشتند.
كلمات كليدي: