تأثير تنكتومي خلفي عضله مايل فوقاني در اصلاح انحراف چشمي با طرح A

هشتمين كنگره سراسري چشم پزشكي

2 الي 5 آذر 1377، تهران - ايران

نوع ارائه: سخنراني
چكيده:

هدف:در اين مطالعه هدف ما ارزيابي تاثير تنكتومي خلفي عضله مايل فوقاني در محل اتصال به اسكلرا در اصلاح استرابيسموس با طرح A بود.
مواد و روش:مطالعه بصورت Clinical Trial در 20 بيمار (34 چشم) كه استرابيسموس طرح A همراه با پركاري خفيف ـ متوسط عضله مايل فوقاني داشتند انجام شد. در تمام بيماران تنكتومي خلفي (3.4-9.10) در محل اتصال به اسكلرا انجام شده و بطور متوسط 5/4 ماه پيگيري شده و نتايج با قبل از عمل مقايسه شد.
نتايج:طيف سني بيماران 46-5 (متوسط 2/15) سال بود. متوسط مقدار30.5 A پريسم ديوپتر بود و در افرادي كه اگزوتروپيا و يا ايزوتروپيا داشتند اين مقدار به ترتيب 9/28 و 6/31 بود بعد از عمل، متوسط كاهش مقدار A، 25 پريسم ديوپتر بود كه در افراد اگزوتروپ و يا ايزوتروپ اين مقدار به ترتيب 5/21 و 4/27 بود در 5% بيماران مقدار طرح A، 10-6 پريسم ديوپتر در 20% افراد بيش از 10 و در 75% بيماران كمتر از 6 بود.
در هيچكدام از بيماران، اصلاح بيش از حد، فلج عضله مايل فوقاني و Extorsion ايجاد نشد.
استنتاج:اين روش مي‌تواند باعث تضعيف نسبي عضله مايل فوقاني، اصلاح طرح A و بدون ايجاد علايم فلج عضله فوق Extorsion و Head tilt شود.

كلمات كليدي: