بررسي اپيدميولوژيك علل نابينايي در دانش‌آموزان مدارس نابينايان شهر تهران

هشتمين كنگره سراسري چشم پزشكي

2 الي 5 آذر 1377، تهران - ايران

نوع ارائه: سخنراني
چكيده:

هدف:با توجه به اهميت پيشگيري و درمان بيماريهايي كه در كودكان منجر به نابينايي مي‌شود و به منظور بررسي علل ايتولوژيك نابينايي و مشخص نمودن موارد قابل پيشگيري و قابل درمان آن، اين مطالعه در سطح مدارس نابينايان شهر تهران در مركز پزشكي شهيد دكتر لبافي نژاد در سال تحصيلي 77-1376 به انجام رسيد.
مواد و روشها:اين مطالعه به روش توصيفي بر روي 362 نفر از دانش‌آموزان مقاطع مختلف آموزشي در سه مركز آموزشي نابينايان شهر تهران انجام شد. پس از معاينات كامل دانش‌آموزان و تهيه فرم اطلاعاتي، يافته‌هاي مورد لزوم اعم از جنس، سن، سابقه خانوادگي نابينايي يا كم بينايي، ميزان ديد، علل اتيولوژيك و موارد قابل پيشگيري و درمان از پرونده‌هاي آنها استخراج و مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت.
نتايج:58 درصد از دانش‌آموز پسر و مابقي دختر بودند. ميانگين سني آنها 4±5/13 سال بود كاهش بينايي شديد در 9/80 درصد وجود داشت. شايع‌ترين علت كمي ديد بيماريهاي شبكيه بود (51 درصد) و در درجات كمتر كاتاراكت، آتروفي عصب باصره، بيماريهاي قرنيه و سگمان قدامي، گلوكوم، آنوفتالمي و مالفورماسيون گلوب از علل عمده نابينايي بود. 7/20 درصد بيماران داراي اتيولوژي قابل درمان بودند و سابقه خانوادگي مثبت در 36% وجود داشت. ميزان بيماريهاي قابل پيشگيري بدون در نظر گرفتن بيماريهاي فاميليال ناچيز است.
نتيجه‌گيري:نتايج بدست آمده حاكي از آن است كه صرفنظر از اقدامات پيشگيري كننده از بروز علل اتيولوژيك نابينايي و اقدام به موقع در جهت درمان بيماريهاي قابل علاج جهت جلوگيري از نابينايي در كودكان، انجام اقدامات مشاوره ژنتيك قبل از ازدواج در حد امكان و توجه به برنامه‌ريزي تنظيم خانواده مي‌تواند در كاهش ميزان بروز كودكان نابينا در آينده موثر باشد.

كلمات كليدي: