صنعت نساجي در ايران از ديدگاه محيط زيست

سمينار فاضلابهاي صنعتي

17 الي 19 شهریور 1363، تهران - ايران

نوع ارائه: سخنراني
چكيده:

اشتغال بر امر ريسندگي و بافندگي در بين جوامع بشري سابقه تاريخي بسيار طولاني دارد. تاريخ نشان مي دهد كه مردم ايران با ريسيدن پشم و پنبه و تهيه گليم و پارچه جزء اولين ملتهايي بودند كه با صنعت نساجي آشنايي پيدا كرده اند.
با آغاز انقلاب صنعتي در اروپا، صنعت نساجي جزء اولين صنايع بود كه تكنولوژي جديد در آن بخدمت گرفته شد. فكر استفاده از ماشين هاي جديد در صنعت نساجي ايران با خريد اولين ماشين ريسندگي 1200 دوكي توسط صنيع الدوله از سويس عملي گرديد و اين كارخانه در سال 1281 شمسي در تهران نصب شد. از آن تاريخ تا كنون روز بروز بر وسعت صنعت نساجي در ايران افزوده گرديده بطوريكه در حال حاضر نساجي يكي از صنايع مهم كشور بشمار ميرود. مطابق آمار رسمي منتشره تا سال 62 حدود 480 كارخانه با بيش از 110 هزار نفر كارگر با مجوز رسمي در حال كارند البته اين آمار كاخانجاتي است كه بيش از 10 نفر كارگر دارند و با در نظر گرفتن كارخانجات نساجي بدون مجوز و كارگاههايي كه با تعداد كارگران كمتر از 10 نفر كه از نظر آلودگي محيطي اهميت زيادي دارند و همچنين با در نظر گرفتن توسعه كارخانجات مشمول آمار فوق، در حال حاضر ابعاد صنعت نساجي بمراتب وسيعتر ميباشد.
از طرف ديگر صنعت نساجي يكي از صنايع مصرف كننده آب و توليد كننده فاضلاب است. در
پروسه هاي مختلف صنايع نساجي انواع وسيعي از رنگها و مواد شيميايي مثل اسيدها، بازها، نمكها، مواد خيس كننده، صابونها و دترجنتها، اكسيد كننده ها، احياء كننده ها، مواد ظاهر كننده رنگ، سفيد كننده ها، نشاسته ها و....
مصرف مي گردد از اين رو فاضلاب اين صنايع ممكن است حاوي مقداري از مواد فوق باشد.

كلمات كليدي: