تاثير آموزش مدارا با استرس بر كنترل كوتاه مدت قند خون در بيماران ديابتي نوع 1

پژوهش در علوم پزشكي، مجله دانشگاه علوم پزشكي اصفهان

دوره 8 - شماره 3

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

مقدمه: در اين مطالعه باتوجه به نقش استرس در افزايش سطح قندخون بيماران ديابتي، تاثير آموزش هاي مدارا با استرس (Stress management) بر وضعيت كنترل گليسميك در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 بررسي شده است. روشها: در يك مطالعه كارآزمايي باليني 30 بيمار ديابتي نوع 1 (30-16 ساله) بمدت سه ماه تحت آموزش روشهاي مدارا با استرس قرار گرفتند. در طول مطالعه دوز انسولين مصرفي در بيماران تحت آموزش ثابت باقي ماند. با استفاده از پرسشنامه استاندارد، وضعيت برخورد با استرسورها همچنين سطح HbA1c قبل و پس از مداخله در گروه مورد و يك گروه شاهد 30 نفري از بيماران ديابتي نوع 1 كه هيچ نوع آموزشي دريافت نمي كردند ارزيابي و مقايسه گرديد. نتايج: ميانگين نمرات مرتبط با روشهاي منفي و مبت برخورد با استرس تحت آموزش در مقايسه با گروه كنترل مي باشد. سطح HbA1c در گروه مورد و شاهد بترتيب از 2.9±11.7 و 2.1±10.9 به 1.7±8.5 و 2.1±10.3 تغيير يافت كه در مورد گروه تحت آموزش كاهش مشاهده شده معني دار بود (P<0.001). اختلاف موجود در ميانگينهاي دو گروه نيز پس از ارائه آموزشها معني دار بود (P<0.001).بحث: نتايج اين تحقيق بيانگر نقش مثبت آموزش Stress management در بهبود وضعيت كنترل قندخون در بيماران ديابتي نوع 1 مي باشد. پبشنهاد مي گردد ارائه اين آموزشها در بيماران يادشده بعنوان بخشي از برنامه روتين اداره بيماري مدنظر قرار گيرد.

The effect of stress management training on short-term glycemic control in type 1 diabetic patients
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Introduction: In this study, the effect of stress management training on glycemic control has been investigated in type 1 diabetic patients. Methods: The participants were 60 type 1 diabetic patients (Aged 16-30). 30 subjects attended in 3-month stress management training classes during which the prescribed insulin remained constant, but the other 30 one’s did not. HbA1c from all patients were measured before and after the intervention. Beside, in order to assess the ways of coping, a questionnaire was completed by every patient and the scores were compared between two groups. Results: Trained patients showed significantly improved ways of coping. HbA1c changed from 11.7±2.9 and 10.9±2.1 before training to 8.5±1.7 and 10.3±2.4 after intervention in trained and control groups respectively and the changes were significant in case group (P=0.000). In addition, the difference between HbA1c of two groups was statistically significant at the end of the study (P=0.001). Discussion: Results show a clinically significant beneficial effect of stress management training on glycemic control among type 1 diabetic patients. It is recommended to consider this type of training as an addition to the treatment program in type 1 diabetic patients.