تاثير ورزش منظم بر وضعيت شناختي سالمندان داراي اضافه وزن و ديابت نوع 2

ديابت و متابوليسم ايران

دوره 10 - شماره 5

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

مقدمه: اثرات احتمالي ورزش در پيشگيري يا به تاخير انداختن تخريب شناختي مبهم است. در اين مطالعه وضعيت شناختي سالمندان مبتلا به اضافه وزن و ديابت نوع 2 دارا و فاقد ورزش منظم با يكديگر مقايسه گرديد.
روش‌ها: در اين مطالعه 120 زن و مرد با تشخيص قطعي ديابت نوع 2 حداقل از دو سال قبل، داراي سن 55 سال يا بالاتر و نمايه توده بدني Kg/m² 29.9- 25 با نمونه‌گيري متوالي و همسان‌سازي گروهي (سن، جنسيت، سواد، طول مدت ديابت و نمايه توده بدني) انتخاب شدند. گروه اول 60 نفر و داراي حداقل 30 دقيقه ورزش منظم در طي يك سال گذشته، 7 - 4 روز در هفته، و گروه دوم 60 نفر فاقد ورزش منظم بودند. تخريب شناختي با پرسشنامه مختصر وضعيت رواني (MMSE) اندازه‌گيري و اطلاعات با آمار توصيفي و استنباطي تجزيه و تحليل شد.
يافته‌ها: بين ميانگين نمره MMSE گروه دارا و فاقد ورزش تفاوت معني‌دار مشاهده گرديد (0.001=P). همچنين همبستگي معني‌داري بين طول مدت ورزش روزانه و ميانگين نمره MMSE ديده شد (r=0.56 ، p=0.01). بين نمره MMSE و نمايه توده بدني ارتباط معكوس معني‌دار در گروه داراي ورزش (r=-0.3، p=0.04) همچنين در گروه فاقد ورزش (r=-0.4، p=0.05) وجود داشت.
نتيجه‌گيري: ديابت و اضافه وزن موجب كاهش توانايي شناختي سالمندان مي‌گردد اما ورزش منظم احتمالا نقش مثبتي در بهبود وضعيت شناختي آنان دارد.

قیمت : 20,000 ريال