روند تغييرات شاخص هاي مرگ و مير در ايران طي سالهاي 86-1350

مجله دانشگاه علوم پزشكي اردبيل

دوره 9 - شماره 3

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

زمينه و هدف: يكي از مولفه هاي مهم در برنامه ريزي هاي مربوط به سلامت هر جامعه، آمار و علل مرگ و مير در آن جامعه است. دانستن الگوي تغييرات مرگ و مير در هر كشوري مي تواند از اهميت بالايي براي برنامه ريزي هاي كشوري برخوردار باشد. در اين مطالعه روند تغييرات الگوي مرگ و مير در ايران در طول 36 سال گذشته مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است.
روش كار: در اين مطالعه اطلاعات مربوط به 9740656 متوفي ثبت شده در سازمان ثبت احوال كشوري در فاصله سالهاي 1350 تا1386 مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است. براي آناليز روند تغييرات زماني الگوي كلي مرگ و مير، از روش هاي گرافيكي و مقايسه تغييرات روند مرگ ومير ثبتي طي سالهاي مورد بررسي استفاده نموديم. اطلاعات در نرم افزار آماري اكسل تجزيه و تحليل شدند.
يافته ها: 4/60% مرگ و مير هاي ثبتي در مناطق روستايي و بقيه در مناطق شهري رخ داده بود. همچنين 1/61% كل موارد مرگ در مردان اتفاق افتاده بود. شاخص مرگ و مير خام بر اساس آمارهاي موجود از 13 نفر به ازاي هر 1000 تولد زنده در سال هاي 55-1350 به رقم 5 نفر در سالهاي 90-1385 كاهش داشته است. همچنين شاخص اميد به زندگي طي سال هاي مورد بررسي روند صعودي داشته و از رقم 55/2 طي سال هاي 55-1350 به رقم 71 طي سالهاي 90-1385 رسيده است.
نتيجه گيري: نتايج نشان دادند كه الگوي مرگ و مير طي سالهاي مورد بررسي به طور كلي تغيير يافته و شاخص مرگ و مير خام با روند نزولي و اميد به زندگي با روند صعودي بيانگر توسعه شاخصهاي سلامت و ارتقاء سطح بهداشت در كشور ايران مي باشد.

قیمت : 20,000 ريال