بررسي بروز آنتي ژن هايMDM2 وP53 در كيست‏هاي دنتي‏جروس، راديكولار و رزيجوال به روش ايمنوهيستوشيمي

مجله دانشكده دندانپزشكي مشهد

دوره 33 - شماره 2

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

مقدمه: كيست دنتي‏جروس (شايع‌ترين كيست دنداني تكاملي)، كيست پري‏آپيكال (شايع‌ترين كيست فكي) و كيست رزيجوال ممكن است دچار ترانسفورماسيون هاي نئوپلاستيك گردند. هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط بين تظاهر MDM2 و P53 (تنظيم كننده هاي چرخه سلولي) با فعاليت تكثيري و ترانسفورماسيون احتمالي اين كيست‏ها بود.
مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي، تظاهر MDM2 و P53 در 60 نمونه از بلوك هاي پارافيني (از هر كيست 20 نمونه) تحت بررسي ايمنوهيستوشيمي قرار گرفتند. نمونه‏ها از نظر تعداد سلول هاي رنگ پذيرفته شده، شدت رنگ‏پذيري و موقعيت بروز نشانگر در سه منطقه از اپي‏تليوم كيست مورد مطالعه قرار گرفتند. آزمون هاي آماري مورد استفاده عبارت بود از: One way ANOVA و Tukey test براي مقايسه ميزان بروز نشانگرها در گروه‏هاي مورد مطالعه، Kruskal-Wallis براي مقايسه شدت رنگ‏پذيري و Kendall جهت بررسي ارتباط و همبستگي نشانگرها.
يافته‌ها: كيست پري‏آپيكال از نظر بروز نشانگر، كاملاًً بروز مثبت داشت. شدت، درصد و عمق نفوذ MDM2 بسيار بيشتر از P53 بود. بروز نشانگرها در كيست رزيجوال اكثراً با درصد بالايي آن هم اغلب در تمام ضخامت اپي‏تليوم همراه بود اما در كيست دنتي‏جروس اكثر نمونه‏ها بروز ضعيف و اغلب بازالي را نشان مي دادند. اختلاف معني‏دار از لحاظ تظاهر (01/0=P) و P53 و (03/0=P) و MDM2 به طور جداگانه در سه كيست مشاهده گرديد و همچنين از نظر درصد (03/0=P) و شدت (01/0=P) بروز MDM2 بين سه كيست رابطه معني‌داري پيدا شد. همبستگي مثبتي بين تظاهر P53 و MDM2 نيز مشاهده گرديد (001/0>P).
نتيجه گيري: افزايش بروز نشانگرهاي P53 و MDM2 در كيست رزيجوال هماهنگ مي باشد ولي در كيست پري‏آپيكال با هم كاملاً متفاوت بوده است و از سوي ديگر كيست دنتي‏جروس قادر به بروز قوي هيچكدام از نشانگرها نمي باشد. ولي در مجموع مي‌توان گفت افزايش بروز نشانگر مي‌تواند با پاتوژنز و احتمالاً تغييرات نئوپلاستيك آنها مرتبط باشد.

Evaluation of MDM2 and P53 Expression in Dentigerous, Radicular and Residual Cysts by Immunuhistochemistry
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Introduction: Dentigerous cyst (the most common developmental cyst), periapical cyst (the most common jaw cyst) and residual cyst may transfer to neoplasm. In this study, the expression of P53 & MDM2 (cell proliferative regulators) and their relation to proliferation and transformation of these cysts were evaluated.
Materials & Methods: In this cross-sectional study, expressions of P53 and MDM2 markers in 60 samples of paraffin blocks (20 samples for each cyst) were examined by Immunohistochemistry method and the percentage, intensity, and location of involved epithelial cells were evaluated. Statistical tests included one way ANOVA and Tukey test for evaluation of expression, and Kruskal-Wallis for intensity comparison and Kendall for detecting correlation between markers.
Results: Periapical cyst showed complete expression of markers. Severity, percentage and depth of MDM2 expression were higher than P53. Marker expression for residual cyst was highly intensive and also in full thickness of epithelium, but it was basillary with lower intensity in dentigerous cyst. Expression of P53 and MDM2 had significant differences in these three cysts (P=0.01,0.03 respectively), and also significant difference for percentage and severity of MDM2 between the three groups (P=0.003,0.001 respectively). There was a positive linear correlation between P53 and MDM2 expression (P<0.001).
Conclusion: In residual cyst, there was a correlation between increase in MDM2and P53 expression, but not in periapical cyst. Dentigerous cyst failed to strongly express each of the markers. Nevertheless, it could be said that increase in expression of these markers could be related to pathogenesis and neoplastic transformation of these cysts.

قیمت : 20,000 ريال