يي و پايايي نسخه‌هاي فارسي پرسش‌نامه‌هاي آيزنك، بارت، ديكمن و زاكرمن در تعيين رفتارهاي مخاطره‌جويانه و تكانشگري

مجله روانپزشكي و روانشناسي باليني (انديشه و رفتار)

دوره 14 - شماره 3

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

هدف: در اين پژوهش كوشش شده است با ترجمه نسخه‌هاي اصلي چهار پرسش‌نامه آيزنك، بارت، ديكمن و زاكرمن، و به‌كارگيري آنها در افراد سالم و مصرف‌‌كنندگان مواد افيوني، ميزان روايي و پايايي نسخه‌هاي فارسي اين پرسش‌نامه‌ها بررسي شود.
روش: نسخه فارسي چهار پرسش‌نامه تكانشگري آيزنك، حس‌جويي زاكرمن، تكانشگري بارت و تكانشگري ديكمن توسط دو گروه افراد سالم (39 نفر) و مصرف‌‌كنندگان مواد افيوني (30 نفر) تكميل شدند. ارزيابي پايايي به روش ثبات داخلي انجام شد. براي ارزيابي روايي، دو روش هم‌خواني داخلي بين مقياس‌ها و روش مقايسه گروه‌هاي شناخته‌شده به‌كار برده شد.
يافته‌ها: ضريب آلفاي كرونباخ در چهار پرسش‌نامه بارت، ديكمن، زاكرمن و آيزنك در هر دو گروه بين 40/0 تا 83/0 بود. به‌جز عامل خستگي‌پذيري شاخص زاكرمن (ضريب 22/0) زيرشاخص‌هاي پرسش‌نامه‌ها، در پرسش‌نامه بارت همبستگي معني‌داري (4/0=r) با يكديگر نشان دادند. بين عوامل تكانشگري در ساير پرسش‌نامه‌ها با نتيجه بارت همبستگي معني‌داري به‌دست آمد. امتياز شاخص تكانشگري بارت و عوامل تكانشگري ساير پرسش‌نامه‌ها در گروه مصرف‌كننده مواد به‌طور معني‌داري (001/0>p) بيش از گروه افراد سالم بود ولي در زمينه عوامل مخاطره‌جويي و ماجراجويي تفاوتي ديده نشد. هم‌چنين مصرف مواد به‌عنوان يك عامل مهم در تعيين امتياز تكانشگري شاخص بارت و عوامل تكانشگري در ساير پرسش‌نامه‌ها به‌دست آمد. سن، جنس و ميزان تحصيلات نيز در تعيين اين امتياز نقش دارند.
نتيجه‌گيري: نسخه فارسي چهار پرسش‌نامه بارت براي تعيين ميزان تكانشگري از پايايي و روايي مطلوبي برخوردار است. به نظر مي‌رسد در بين معتادان ايراني وجود زمينه‌هاي تكانشگري و نه گرايش‌هاي مخاطره‌جويي شاخص اصلي روانشناختي پديده اعتياد باشد.

Reliability and Validity of Persian Versions of Eysenck, Barratt, Dickman and Zuckerman Questionnaires in Assessing Risky and Impulsive Behaviors
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Objectives: This study aims to assess the validity and reliability of Persian versions of Barratt Impulsivity Scale (BIS-II), Dickman Impulsivity Inventory (DII-2), Eysenck Impulsivity Questionnaire (EIQ-7) and Zuckerman Sensation Seeking Scale (SSS-5) by administering them to normal subjects and opiate abusers.
Method: The Persian versions of BIS, DII, EIQ and SSS, were completed by a group of normal individuals (39 subjects) and opiate abusers (30 subjects). Reliability was assessed using internal consistency. Validity was checked using two methods: inter-scale correlation and known-groups comparison.
Results: Cronbach's alpha coefficients in all questionnaires and in both groups ranged from 0.40 to 0.83. Except for “Boredom susceptibility” factor of SSS (0.22), the subgroups of questionnaires in BIS showed significant correlation (r=0.4). There was a significant correlation between impulsivity factors in other questionnaires and BIS results. BIS scores and impulsivity factors of other questionnaires in the substance abuser group was significantly (p<0.001) higher in comparison with normal subjects, but there were no differences regarding high risk and venturesome behavior indices. Also, substance abuse was an important factor in determining BIS scores as well as impulsivity factors in other questionnaires. Age, gender, and education have roles in determining this score as well.
Conclusion: The Persian version of Barratt’s four questionnaires is a valid and reliable measure of impulsivity. It seems that among Iranian drug abusers, impulsivity rather than risk taking tendencies is the main psychological feature of addiction.

قیمت : 20,000 ريال