اثر فعاليت شناختي بر تعادل راه‌رفتن در افراد مبتلا به بي‌ثباتي عملكردي مچ پا

فصلنامه پژوهشي توانبخشي

دوره 18 - شماره 3

نوع مقاله: Original Article
چكيده: هدف: گروهي از افراد مبتلا به بي‌ثباتي مزمن مچ پا، با وجود اينكه علائمي از سستي ليگامان‌هاي خارجي مفصل را نشان نمي‌دهند، از كاهش عملكرد و خالي‌شدن مفصل مچ پا به‌ويژه حين انجام فعاليت‌هاي ديناميك رنج مي‌برند كه از آن با عنوان بي‌ثباتي عملكردي مچ پا ياد مي‌شود. سازماندهي اطلاعات دريافتي از سيستم‌هاي حسي و به دنبال آن توليد پاسخ‌هاي حركتي مناسب و نيز تعديل استراتژي‌هاي مورد نياز براي تطبيق موقعيت بدن نسبت به شرايط محيطي، نيازمند فعاليت سيستم‌هاي شناختي و توجه است. مطالعات اندكي به بررسي تأثير فعاليت شناختي بر كنترل پوسچرال افراد مبتلا به بي‌ثباتي عملكردي مچ پا پرداخته‌اند. اين مطالعات قابل تعميم به شرايط ديناميك راه‌رفتن به عنوان يكي از مهم‌ترين و پراستفاده‌ترين فعاليت‌هاي روزانه نيست. اعمال تكليف شناختي مي‌تواند باعث ايجاد تغييراتي در روند راه‌رفتن و تعادل شود كه ممكن است احتمال خالي‌شدن مفصل مچ پا را افزايش دهد. اين مطالعه با هدف بررسي تأثير فعاليت شناختي بر تعادل حين راه‌رفتن در افراد مبتلا به بي‌ثباتي عملكردي مچ پا انجام شده است.
روش بررسي: به منظور انجام اين پژوهش 12 فرد آماده از نظر جسماني كه به بي‌ثباتي عملكردي مچ پا مبتلا بودند و 12 فرد سالم انتخاب شدند. براي هر فرد سه مرحله ارزيابي انجام شد كه عبارت بود از: راه‌رفتن با سرعت عادي و راه‌رفتن همراه با اعمال تكليف شناختي و اعمال تكليف شناختي در وضعيت نشسته. براي انجام تكليف شناختي از افراد خواسته شد هم‌زمان با راه‌رفتن از رقمي كه به صورت تصادفي اعلام مي‌شود (اعداد بين 200 تا 250؛ ارقامي كه به 0 يا 7 ختم مي‌شوند حذف شدند)، 7 تا 7 تا به عقب برگردند. داده‌ها با استفاده از هفت دوربين مادون قرمز ثبت و با نرم‌افزار Visual-3D محاسبه شد. متغيرهاي سرعت راه‌رفتن، زمان و طول قدم، زمان فاز استانس و سوئينگ محاسبه شد. براي مقايسه متغيرها قبل و بعد از تحميل تكليف شناختي از آزمون پارامتريك تي زوج و براي مقايسه نتايج بين گروه مبتلا و كنترل از آزمون تي مستقل استفاده شد. تغييرپذيري زمان قدم با استفاده از ضريب همبستگي درون‌گروهي محاسبه شد. 
يافته‌ها: افراد مبتلا به بي‌ثباتي عملكردي مچ پا در سرعت قدم كاهش معنادار و در زمان فاز استانس و سوئينگ و زمان قدم طي اعمال تكليف شناختي نسبت به شرايط بدون اعمال تكليف شناختي افزايش معناداري نشان دادند (P<0.05). افراد مبتلا، تغييرپذيري بيشتري را در هر دو حالت راه‌رفتن و در متغير زمان قدم نسبت به گروه سالم نشان دادند. 
نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به‌دست‌آمده مشخص شد افراد مبتلا به بي‌ثباتي عملكردي مچ پا در وضعيت تكليف دوگانه زمان بيشتري را در فاز سوئينگ سپري مي‌كنند و در هر دو حالت تكليف يگانه و تكليف دوگانه نسبت به افراد سالم ثبات ديناميك كمتري دارند. استراتژي حركتي متفاوت افراد مبتلا به بي‌ثباتي عملكردي مچ پا در شرايط تكليف دوگانه نسبت به افراد سالم مي‌تواند خطر پيچ‌خوردگي مجدد را افزايش دهد.
Effect of Cognitive Task on Gait Balance in People With Functional Ankle Instability
Article Type: Original Article
Abstract: Objective Some individuals with Chronic Ankle Instability (CAI) termed as functional ankle instability (FAI) suffer from repetitive ankle giving way and feeling of ankle joint instability during dynamic activities like walking. Walking, as a postural task, requires some central attention to integrate sensory inputs, estimate, and plan and produce proper motor outputs. Attention demanding cognitive task has the ability to influence walking control and may increase the risk of giving way and ankle sprain. The purpose of this study was to investigate the effect of dual-tasking on dynamic balance in people with FAI.
Materials & Methods Twelve physically active with clinically diagnosed FAI and 12 matched controls completed trials of normal walking in isolation or with a concurrent cognitive task, which is repeatedly subtracting seven from a randomly selected number (between 200 and 250) and the same cognitive task while sitting. Spatiotemporal parameters (measured by a seven-camera motion capture system) were calculated by visual3D during gait cycles. Gait velocity, step time, step length, stance time, and swing time were calculated. Independent t-test was used to compare the data for FAI and control groups, and comparisons between the single and dual task conditions were made using the paired t-test. Step time variability was calculated using Intraclass Correlation (ICC).
Results The results indicated that step velocity was decreased and that stance, swing, and step time were increased significantly during dual task walking in FAI people (P<0.05). FAI people demonstrated greater step time variability during single and dual tasks compared to the control group. 
Conclusion The athletes with FAI demonstrated different movement strategies during the dual-task condition compared to control group. Cognitive load may increase the risk of ankle instability in individuals with FAI.
قیمت : 20,000 ريال