مقايسه شاخص توده بدني افراد داراي HDL-C سرمي بسيار بالا با افراد داراي HDL-C سرمي بسيار پايين

مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند

دوره 20 - شماره Suppl.1

نوع مقاله: Original Article
چكيده: زمينه و هدف: طبق گزارش سالانه (2013) سازمان بهداشت جهاني (WHO) حدود 5/54 ميليون نفر در هر سال در جهان مي ميرند و هم اكنون بيماري هاي غير واگير (NCDs) عوامل اصلي مرگ و ناتواني در جهان هستند. افزايش شهرنشيني و گسترش سبك هاي غلط زندگي مهمترين عامل بروز اين بيماري ها بوده و از نظر اين سازمان 80 درصد موارد بيماري هاي قلبي، سكته هاي مغزي و ديابت قابل پيشگيري هستند. چاقي و اختلال در غلظت ليپيد هاي خون جزو مهمترين عوامل خطر بسياري از بيماري هاي غيرواگير ازجمله آترواسكلوزيس محسوب مي شوند. هدف از انجام اين مطالعه مقايسه شاخص توده بدني در دو گروه از افراد با HDL-C سرمي بسيار بالا و بسيار پايين مي باشد.
روش تحقيق: در اين مطالعه مقطعي-مقايسه اي، با استفاده از داده هاي مطالعه قند و ليپيد تهران (TLGS) پژوهشكده غدد و متابوليسم دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي افراد با غلظت HDL-C سرمي بيشتر از صدك 95 و افراد با غلظت HDL-C سرمي كمتر از صدك 5 شناسايي و وارد مطالعه گرديد. با استفاده از نرم افزار spss تجزيه و تحليل آماري انجام گرديد.
يافته‌ها: تعداد 175 نفر زن و مرد باHDL-C بسيار بالا و 181 زن و مرد با HDL-C بسيار پايين در هر 4 فاز مطالعه كه طي حدود 12 سال انجام شده بود شناسايي شدند. گروه اول ميانگين HDL-C mg/dl73، ميانگين BMI kg/m223 و درگروه دوم ميانگين HDL-C mg/dl28، ميانگين (BMI kg/m2 26 (P=0/000 بود.
نتيجه گيري: در اين بررسي شاخص توده بدني به عنوان شاخص اندازه گيري چاقي عمومي بدن با HDL-C ارتباط معني دار و معكوسي نشان داد. نتايج اين مطالعه بيانگر آن است كه ميزان چاقي يا شاخص توده بدني نقش بسيار بالايي در تغييرات HDL-C سرمي افراد داشته و در نتيجه لازم است شهروندان ايراني نسبت به انتخاب نوع سبك زندگي خود پيش از پيش دقت لازم را نموده تا عوارض ناشي از زندگي شهرنشيني و پيشرفت هاي تكنولوژي به كمترين سطح برسد.