بررسي چگونگي كنترل متابوليك در بيماران ديابتي نوع يك

Iranian Journal of Pediatrics (مجله بيماري هاي كودكان ايران)

دوره 16 - شماره 3

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

هدف: شواهد و مدارك موجود بر اساس مطالعات انجام شده دال بر ارتباط بين عوارض عروقي دراز مدت ديابت نوع يك و سطح گلوكز خون است. روش هاي تاييد شده براي دستيابي به كنترل دقيق گلوكز خون عبارت از تزريق هاي مكرر (3 بار يا بيشتر)‌ روزانه يا استفاده از پمپ انسولين است كه استفاده از اين روش ها نيازمند آموزش دقيق بيمار، مهيا بودن تسهيلات لازم براي پايش روزمره قند خون و انجام آزمون HbA1C 3 تا 4 نوبت در سال است. مطالعه حاضر، به منظور بررسي چگونگي كنترل بيماران ديابتي نوع يك و ميزان استفاده و بهره مندي آنها از تسهيلات جانبي طراحي گرديد.
روش مطالعه: بدين منظور 145 كودك و نوجوان ديابتي نوع يك تحت بررسي قرار گرفتند و اطلاعات مورد نياز از پرونده آنها استخراج شد و نتايج حاصل با مطالعات انجام شده در اين زمينه مورد مقايسه قرار گرفت.
يافته ها: نتايج حاصل از اين بررسي بيانگر رژيم انسولين درماني دقيق در 7/11% بيماران، ميزان استفاده از تسهيلات جانبي چون گلوكومتر در 6/29% بيماران و بررسي مرتب HbA1C در 33% بيماران بود. در غربالگري هاي ساليانه انجام گرفته 5/48% بيماران نوعي اختلال متابوليسم ليپيد داشتند و در 5/19% آنها ميكروآلبومينوري مشاهده شده بود.
نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه نشانگر دور بودن ‌كنترل متابوليك بيماران ديابتي ما از شرايط استاندارد در مقايسه با مطالعات انجام شده در برخي از كشورها است. نتايج حاصل از اين مطالعه توجه ويژه برنامه ريزان بهداشتي كشور و جامعه پزشكي را طلب مي نمايد.

Quality of metabolic control in patients with diabetes type I
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Background: Epidemiology studies show a strong relationship between glycemia and diabetic complications. In order to achieve a long term near normal glucose control, intensive insulin therapy isrequired. To reach this goal, patients should be guided by frequent self monitoring of blood glucose and measurement of HbAc1 three to four times per year. This study was designed in order to find the tools to achieve metabolic control in type I diabetic patients.
Methods: Medical records of 145 diabetic patients were evaluated and compared with world wide studies.
Findings: Among 145 subjects 11.7% were received intensive insulin therapy, 29.6% of them had a glucometer for frequent self monitoring of blood glucose and HbA1c was regularly determined in 33% of patients. Among the studied subjects, 48.5% of them had some form of dyslipidemia and 19.5% developed microalbuminuria.
Conclusions: Our findings indicated that our patients with type I diabetes are far from standard insulin therapy in comparison with other world wide studies (p<0.001). We need to develop alternative and simple strategies to improve the outcome. Education programs for diabetic patients and facilities such as complete insurance coverage for providing the best route for insulin therapy and monitoring of the patients are recommended.

قیمت : 20,000 ريال