مقايسه آثار درمان هشت هفته اي با فلوكستين و ايمي پرامين بر قند خون ناشتا در بيماران مبتلا به افسردگي

ديابت و متابوليسم ايران

دوره 3 - شماره 2

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

مقدمه: اين مطالعه بمنظور مقايسه آثار فلوكستين و ايمي پرامين روي قند خون ناشتا در بيماران افسرده طراحي گرديد. روشها: 60 بيمار غيرديابتي كه بر مبناي معيارهاي DSM-IV مبتلا به افسردگي بودند در اين مطالعه تصادفي دوسويه كور (Double blind) وارد شدند. اين بيماران هيچگونه دارويي كه روي گلوكز خون ناشتا (FBG) اثر بگذارد از دو هفته قبل از شروع مطالعه و در طي پژوهش دريافت نكردند. بيماران بطور تصادفي در يكي از دو گروه تحت درمان با فلوكستين (40-20 ميلي گرم روزانه) يا ايمي پرامين (200-75 ميلي گرم روزانه) بمدت هشت هفته قرار گرفتند. قند خون ناشتا براي هر بيمار در شروع دريافت داروي ضدافسردگي و سپس 8، 4 هفته بعد از شروع درمان ضدافسردگي اندازه گيري مي شد. 19 بيمار در گروه فلوكستين و 24 بيمار در گروه ايمي پرامين مطالعه را به پايان رسانيدند. يافته ها: در گروه تحت درمان با فلوكستين ميانگين غلظت FBG پايه 88.5 mg/dl بود كه در هفته چهارم به 85.79 mg/dl (P=0.73) و در هفته هشتم به mg/dl 79.82 (P<0.001) كاهش يافت. در گروه بيماران مصرف كننده ايمي پرامين ميانگين قند خون ناشتا قبل از شروع درمان mg/dl 86.96 بود كه در هفته چهارم به mg/dl 89.71 (P=0.079) و در هفته هشتم به mg/dl 96.90 (P<0.001) افزايش يافت. نتيجه گيري: اين مطالعه 8 هفته اي نشان داد كه درمان بيماران افسرده با فلوكستين ممكن است به كاهش FBG منجر گردد درحاليكه درمان اين بيماران با ايمي پرامين بمدت هشت هفته مي تواند FBG را افزايش دهد. بنابراين پيشنهاد مي شود كه FBG در شروع و طي درمان با فلوكستين يا ايمي پرامين پايش گردد.

Comparing the effects of 8-week treatment with Fluoxetine and Imipramine on fasting blood Glucose in patients with major depression disorder
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Background: This study was designed to compare the effect of Fluoxetine and Imipramine on fasting blood Glucose (FBG) in patients with major depression disorder. Methods: Non-diabetic patients, with major depressive disorder (Based on DSM-IV criteria) entered this randomized, double-blind study. Patients did not receive any medication affecting serum FBG levels at least for 2 weeks prior to the initiation of the study. Patients were assigned to receive 20 to 40 ma/day of Fluoxetine or 75 to 200 ma/day of Imipramine for 8 weeks. Benzodiazepines were allowed when needed for anxiety, agitation or sleep, pregnant women, and patients with diabetes mellitus and history of major heart diseases were excluded from this study. Additionally, nine of the patients should have received electroconvulsive therapy (ECT) within 6 months prior to initiation of the antidepressants. FBG levels were measured at the initiation of study as well as 4 and 8 weeks after starting antidepressants. Results: 19 patients in the Fluoxetine and 24 patients in the Imipramine groups completed the study. In Fluoxetine group, FBG level was decreased from 88.5 mg/dl (Baseline) to 85.0 mg/dl at week 4 (P=0.73), and to 79.8 mg/dl at week 8 (P<0.001). On the other hand, in the Imipramine group, FBG level was increased from 86.96 mg/dl (Baseline) to 89.71 mg/dl at week 4 (P=0.079), and to 96.90 mg/dl at week 8 (P<0.001). Conclusion: This 8-weeks study showed that FBG levels may decrease in depression patients receiving Fluoxetine and may increase in those patients treated with Imipramine. Therefore, it is suggested to measure and monitor FBG before initiation and during treatment with Fluoxetine and Imipramine.

قیمت : 20,000 ريال