اثر استرس رواني (محدوديت حركتي) مزمن بر ترشح انسولين از جزاير لانگرهانس جدا شده موش صحرايي

مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران

دوره 7 - شماره 28

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

مقدمه: با وجود مطالعات متعدد هنوز نقش دقيق استرس، به ويژه استرس رواني، در ايجاد ديابت مشخص نيست. اين مطالعه به بررسي تأثير استرس رواني (محدوديت حركتي) مزمن بر ترشح انسولين از جزاير لانگرهانس جدا شدة موش صحرايي پرداخته است.
مواد و روش‌ها: موش‌هاي صحرايي نر نژاد ويستار به دو گروه مساوي شاهد و آزمون تقسيم شدند (هر گروه 8 سر). در گروه آزمون استرسورهاي محدود كننده روزانه 2 بار، هر بار يك ساعت و به مدت 15 و 30 روز اعمال شدند. هنگام شروع و پس از پايان دوره‌هاي آزمايش پس از اندازه‌گيري وزن، از حيوانات نمونة خون تهيه و مقادير گلوكز، انسولين و كورتيكوسترون ناشتاي پلاسما اندازه‌گيري ‌شد. در روز بعد جزاير لانگرهانس حيوانات (از هر گروه 5 سر) جدا شد و ترشح استاتيك انسولين از جزاير در حضور غلظت‌هاي مختلف گلوكز (8/2، 6/5، 3/8 و 7/16 ميلي‌مولار) بررسي شد.
يافته‌ها: غلظت گلوكز ناشتاي پلاسما در روز پانزدهم در گروه آزمون در مقايسه با گروه شاهد افزايش معني‌داري نشان داد، در حالي كه اين افزايش در روز سي‌ام معني‌دار نبود. غلظت انسولين ناشتاي پلاسما در روزهاي پانزدهم و سي‌ام كاهش معني‌داري در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد نشان داد. افزايش معني‌دار غلظت كورتيكوسترون ناشتاي پلاسما تنها در روز پانزدهم در گروه آزمايش نسبت به گروه شاهد مشهود بود. مقايسة ميزان ترشح انسولين از جزاير در حضور غلظت‌هاي مختلف گلوكز افزايش معني‌دار ميزان ترشح انسولين را در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد تنها در روز سي‌ام نشان داد.
نتيجه‌گيري: نتايج مطالعة حاضر نشان مي‌دهد كه استرس رواني مزمن سبب افزايش جواب به گلوكز جزاير لانگرهانس جدا شدة پانكراس موش‌هاي صحرايي مي‌شود. بنابراين به نظر مي‌رسد كه كاهش غلظت انسولين پلاسما در حيوانات استرس ديده دليل ديگري غير از كاهش توان ترشح انسولين دارد.

Effect of chronic psychological stress on Insulin secretion from isolated pancreatic islets in rat
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Introduction: Despite documented studies, the exact role of stress in diabetes is still unclear. In the present study the effect of chronic psychological stress on insulin release from rat pancreatic islets has been investigated.
Materials and Methods: Male Wistar rats were divided into two equal groups of control and stressed (n=8/group). The animals of the stressed group were exposed to restraint stressors (1 hour twice daily) for 15 and 30 consecutive days. At the beginning and end of the experimental periods the animals were weighed and blood samples were taken to determine the basal plasma levels of glucose, insulin and corticosterone. Following this, the pancreatic islets of 5/group of the above animals were isolated and the static release of insulin in the presence of different glucose concentrations (2.8, 5.6, 8.3, 16.7 mM) was assessed.
Results: The results showed that in the stressed group fasting plasma glucose levels on the 15th day were significantly increased compared to those of the control group. However there was no significant increase on the 30th day. Fasting plasma insulin showed a significant decrease on the 15th and 30th days of the experiment in the stressed group. Stressed rats showed significantly higher basal plasma corticosterone levels, only on the 15th day, as compared to the controls. Insulin secretion from islets of the stressed group, in response to increasing concentrations of glucose, showed significant increase on the 30th day of the experiment compared to the control group.
Conclusion: The results suggest that chronic psychological stress could increase response of pancreatic β cells to glucose and thus, low insulin levels of the stressed animals, in vivo, could be explained by reason(s) other than the reduction of insulin release capacity of pancreatic β cells.

قیمت : 20,000 ريال