بررسي الگوي مقاومت دارويي سويه هاي آنتروكوكوس فكاليس و آنتروكوكوس فسيوم در بيمارستان هاي لبافي نژاد و شهيد چمران طي سال هاي 82-1379

فصلنامه پژوهشي پژوهنده

دوره 9 - شماره 42

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

سابقه و هدف: عفونت هاي بيمارستاني تهران شايع هستند. آنتروكوك ها در بين باكاريهاي گرم مثبت مهمترين عامل عفونتهاي دستگاه ادراري بوده و بيشترين فراواني را به خود اختصاص داده اند. اهداف اين تحقيق تعيين فراواني گونه هاي مختلف آنتروكوك در دو بيمارستان تهران و نيز ميزان مقاومت آنها نسبت به آنتي بيوتيكها مورد استفاده بر عليه اين دسته از باكتريها بوده است.
مواد و روش ها: دراين تحقيق تعداد 339 سويه آنتروكوك كه از بيماران بستري و سرپايي در دو بيمارستان تهران (شهيد لبافي نژاد و شهيد چمران) جدا شده بودف مورد بررسي قرار گرفت. كليه سويه ها با استفاده از آزمايشات باكتريولوژي و PCR شناسايي شده و الگوي مقاومت دارويي آنها با استفاده از روش كربي بائر نسبت به آنتي بيوتيكهاي پني سيلين، آمپي سيلين، نيروفورانتويين، ايمي پنم، كلرامفنيل، ونكومايسين، تيكوپلانين، نوپرستين/ دالفوپرستين و لينه زوليد تعيين گرديد. همچنين ازروش رقتي جهت تعيين MIC آنتي بيوتيكهاي جنتامايسين، استرپتومايسين (در سويه هاي مقاوم به غلظت هاي بالا آمينوگليكوزيدها) و آمپي سيلين (بر روي سويهاي آنتروكوكوس فسيوم) استفاده شد.
يافته ها: از 339 سويه آنتروكوكي، 273 سويه (77.5%) به گونه فكاليس و 66 سويه (22.5%) به گونه فسيوم تعلق داشت. سويه هاي آنتروكوكوس فكاليس و آنتروكوكوس فسيوم به ترتيب در مقاوم بودن نسبت به آنتي بيوتيكهاي، آمپي سيلين (13% در برابر 77%)، پني سيلين (14% در برابر 95%) سيپروفلوكساسين (57% در برابر 80%)، نيتروفورانتويين (18% در برابر 54%)، ايمي پنم (3% در برابر 83%) و كلرامفنيكل (5% در برابر 20%) اختلاف چشمگير داشتند. تمام سويه هاي آنتروكوكوس فكاليس (273 سويه) به ونكومايسين و لينه زوليد (Linezolid) حساس بوده ولي ميزان مقاومت به ونكومايسين در ميان سويه هاي آنتروكوكوس فسيوم طي اين تحقيق از 5% به 10.6% افزايش يافته است. در حالي كه اين سويه ها به كينوپرستين/ دالفوپرستين (Quinoprestin/ dalfoprestin) حساس باقي مانده اند. با استفاده از واكنش زنجيره اي پليمر از (PCR) فنوتيپ تمام سويه هاي آنتروكوكوس فسيوم مقاوم به ونكومايسين از نوع vanA تعيين شد. تمامي اين سويه ها به تيكوپلانين (Teicoplanin) مقاوم بودند. نتايج بدست آمده در هر مورد با اطلاعات مربوط به سويه هاي استاندارد مطابقت مي نمود. ميزان مقاومت نسبت به غلظت هاي بالاي جنتامايسين (HLGR) در هر دو گونه فكاليس (42.4%) و فسيوم (60%) در طي اين بررسي، افزايش نشان مي دهد.
نتيجه گيري و توصيه ها: با افزايش فراواني سويه هاي HLGR ، اثر سينرژي جنتامايسين با گليكوپپتيدها وبتالاكتام ها مهار گرديده و امر درمان با مشكل مواجه گرديده است. داروي لينه زوليد (Linezolid) و كينوپريستين/ دالفوپريستين توانايي مقابله به سويه هاي انتروك فسيوم مقاوم به چند دارو از جمله سويه هاي مقاوم به گليكوپپتيدها را در ايران داشته در حالي كه مصرف تيكوپلانين در كشور با توجه به حضور ژن هاي كلاستر vanA قابل تامل مي باشد.

Assessment of drug resistance pattern spices about Entrococci Faecalis and Faecium of two hospitals in Tehran
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Background: Entrococci induced Nosocomail infections are quite prevalent in Tehran hospitals, which are the most important and also the most prevalent cause of urinary infections among gram positive bacteria. The goals of this study are defining the prevalence of different strains of entrococci in Tehran hospitals and their resistance against commonly used antibiotics against these bacteria.
Material and Methods: 339 strains of enterococci from patients of two hospitals in Tehran (labafinejad, shahid chamran hosp) were collected from both in out patients all strains were defined by bacteriologic & PCR tests and their drug resistance to penicillin, ampicillin, ciprofloxacin, nitrofurantoin, imipenem and chloramphenicol were defined using carbibaer method. besides dilutional method was performed to defined MIC of gentamycine, streptomycine (high dose aminoglyside resistant species) and ampicillin (on Ent.faccium spp.)
Results: of the 339 entrococcus spp.273, were of faecalis strain (77.5%) and 66 were collected as faecium strain (22.5%). The E. facalis and E.facium isolates in the irresistance to ampicllim (13% versus 76.5%), penicillin (14 versus 95.13%), ciprofloxacin (57% versus 80%), nitrofurantion (17.2% versus 54%), imipenem (3.2% versus 83.3%), and chloramphenicol (4.7% versus 19.6%).
All isolates of E. faeclis (n=273) were susceptible to vancomynic. Resistance to vancomycin among isolates of E. faecium (n=66) has increased from 5% in 2001 to 10.6% in 2003, though they remained susceptible to linezolid and guinoprestin/dlfoprestin. The phenotype van A was detected in all vancomycinresistant isolates of E. faecium.
The rate of resistance to high level dose of getamaicin (HLGR strains) was high for both species of E. faecalis (42.4%) and E. faecium (60%).
Conclusion: The high prevalence of HLGR strains has hindered the use of this antibiotic in synergistic combination with glycopeptides and betalactams. Linezolid and quinopristin dalfopristin could be a potential alternative against multidrug resistant strains of enterococci including glycopeptide resistant isolates in Iran.