بررسي ميزان توافق مصاحبه باليني با آزمون MMPI (فرم كوتاه) در تشخيص اختلالات شخصيت

افق دانش، مجله دانشكده علوم پزشكي و خدمات بهداشتي درماني گناباد

دوره 10 - شماره 2

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

زمينه و هدف: يكي از موضوعات مهم در اندازه‌گيري روانشناختي, يافتن ابزارهاي مستقل و داراي نتايج يكسان براي ارزيابي يك ساختار است. به دست آوردن همگرايي ميان ابزارهاي مجزا دشوار مي‌باشد؛ به همين دليل پژوهشهاي اندكي همگرايي اين روشها را با يكديگر مورد بررسي قرار داده‌اند و توافق تشخيصي ضعيفي بين اين ابزارها گزارش شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسي ميزان توافق دو روش مصاحبه باليني مطابق
(Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorder (DSM-1V-TR با آزمون (Minnesota Mutiphasic Personality Inventory (MMPI در تشخيص اختلال شخصيت (مرحله فعال بيماري) انجام شد تا چگونگي روايي آزمون MMPI فرم كوتاه كه در حال حاضر در ايران مرسوم شده است، با تشخيص باليني مسجّل شده، مورد بررسي قرار گيرد.
روش بررسي: در اين مطالعه مشاهده‌اي- تحليلي و مقطعي، بيماران بستري و سرپايي مراجعه‌كننده به بيمارستان رازي تبريزكه به صورت تصادفي انتخاب شده بودند، طي دو مرحله به كمك مصاحبه باليني و آزمون MMPI (فرم كوتاه) مورد ارزيابي قرار گرفتند. اطلاعات كسب‌شده در فرم‌هاي جداگانه ثبت گرديد؛ به گونه‌اي كه روانپزشك مصاحبه‌كننده و روانشناس آزمونگر اطلاعي از نتايج تشخيص يكديگر نداشتند؛ سپس شاخصهاي عملكرد تشخيصي MMPI, ضريب كاپا, عدد P و قدرت تشخيصي مثبت و منفي, براي تعيين ميزان توافق روشهاي ياد شده محاسبه گرديد.
نتيجه‌گيري: نتايج اين تحقيق، همگرايي متوسطي را بين آزمون MMPI و تشخيص باليني نشان داد و ويژگي اين آزمون نسبت به حساسيت آن كاربرد بالاتر آن را در رد كردن اختلال شخصيت نسبت به تائيد آن مي‌رساند. استنتاج تبيين‌هاي گوناگوني براي علت بالا نبودن همگرايي روشهاي ارزيابي فوق مطرح مي‌شود كه در آن ميان نارسايي در ابراز علائم و ملاك‌هاي تشخيصي و مشكلات مربوط به حساسيت پايين مقياسهاي ارزيابي در آزمون MMPI فرم كوتاه چشمگيرتر مي‌باشد.

An investigation on the clinical interview agreement with MMPI test (Short form) in the diagnosis of personality disorders
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Background and Aim: One of the most important issues in the measurement of psychology is finding outonomous instruments containing similar results to evaluate a structure. Obtainig Convergence among separate instruments is difficult, so fewer researches have already studied the convergence of such methods together and a weak diagnostic agreement has been reported among these instruments. The aim of this study was to investigate the rate of agreement between two clinical interview methods according to DSM-IV-TR with MMPI test in diagnosing personality disorders. (Active phase of illness) to determine the admissibility of short- form MMPI test being currently common in Iran.
Materials and Methods: In this analytic- observational and cross-sectional study, the hospitalized and out-patients referring to Tabriz Razi hospital, were selected randomly and assessed during two stages through clinical interview and MMPI test (short- form). The collected data were recorded in separate forms, so that the psychotherapist interviewer and the psychologist tester did have no information about the diagnostic results. Then the indices of MMPI diagnostic performance, kappa coefficient, P number and positive and negative diagnostic power were calculated to determine the agreement rate of the mentiored methods.
Results: The obtained results showed an average convergence between MMPI test and the clinical diagnosis and the spesifity (sp) of this test relative to its sensitivity (se) indicated its higher function in excluding the personality disorder comparing to its confirmation.
Conclusion: Various statements are posed for low convergence between the mentioned evaluative methods among which the dysfunction in expressing the diagnostic symptoms and criteria and the problems relating to the low sensitivity of the evaluative scales in short form MMPI test are remarkable.