بررسي شيوع ميكروآلبومينوري در بيماران ديابتيك تيپ I و II

مجله پزشكي دانشگاه علوم پزشكي و خدمات بهداشتي، درماني تبريز

دوره 34 - شماره 48

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

تحقيقات علمي نشان مي دهد اندازه گيري ميكروآلبومين ادرار مي تواند بعنوان يك بيوماركر تشخيصي زودرس قبل از شروع نفروپاتي كلينيكي در بيماران ديابتي بكار رود. بنابراين در طول مدت 6 ماه ميكروآلبومين ادرار 12 ساعته شبانه 90 بيمار ديابتي شامل 36 بيمار تيپ I و 54 بيمار تيپ II و 40 نفر غير ديابتيك بعنوان گروه شاهد با همان گروه سني بيماران در دو نوبت متوالي (به فاصله يك ماه) اندازه گيري گرديد نظر بر اينكه ميزان دفع آلبومين ادرار به عبارت ديگر UAE) Urinary Albumin Excretion) بين 200-20 ميكروگرم در دقيقه را تحت عنوان ميكروآلبومينوري و ميزان دفع آلبومين ادرار بين 20-0 ميكروگرم در دقيقه را طبيعي مي دانند نتايج بدست آمده نشان مي دهد كه ميزان شيوع ميكروآلبومينوري در بيماران ديابتيك تيپ II برابر با 29.1% در بيماران ديابتيك تيپ I برابر با 41.2% مي باشد و حدود 24.1% از بيماران تيپ II دچار ماكروآلبومينوري (ميكروگرم در دقيقه >200) مي باشند. نتايج حاصل از اين مطالعه نشان مي دهد كه ميزان دفع آلبومين از ادرار با طول ابتلا به بيماري ارتباط دارد (تايپ r=0.23 I و تيپ r=0.27 II) بعلاوه ميزان هموگلوبين گليكه (HbA1 c) و فشار خون سيستوليك دياستوليك P<0.05 نزد بيماران ديابتي همراه با ميكروآلبومينوري در مقايسه با بيماران ديابتيك بدون ميكروآلبومين بيشتر است و در نزد بيماران ديابتي همراه با ميكروآلبومينوري عوارض رتينوپاتي، نوروپاتي يا نفروپاتي بيشتر مشاهده مي گردد. لذا با توجه به شيوع بالاي ميكروآلبومينوري در بيماران ديابتي مورد مطالعه اندازه گيري ميكروآلبومين ادرار بصورت يك آزمايش مناسب براي بيماران ديابتي پيشنهاد مي گردد تا با بكارگيري روند درماني صحيح شامل كنترل گلوكز خون، كاهش فشار خون، كاهش پروتئين دريافتي مانع از پيشرفت نفروپاتي گردد.

Evaluation of microalbuminuria in diabetic patients type I & II
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Determination of microalbuminuria is a diagnostic biomarker for prediction of clinical nephropathy in diabetes. Over a period of 6 months overnight (12 hours) urinary albumin excretion (UAE) rate was measured in 90 diabetic patients with 36 type I and 54 type II diabetic and 40 non-diabetic subjects as control in the same age group. The rate of UAE between 20-200 µg/min was therefore defined as microalbuminuria. The findings suggest that incidence of microalbuminuria were 29.1% in type II and 41.2% in type I and macroalbuminuria was 24.1% in type II diabetics. There was a positive correlation between UAE rate and duration of diabetes, (Type I: r=0.23, type II: r=0.27) also the level of HbA1c and systolic and diastolic blood pressure in diabetic patients with microalbuminuria is higher than diabetic patients without microalbuminuria (P<0.05). In addition diabetic complication such as retinopathy, neuropathy and nephropathy was more common in diabetics with microalbuminuria. Due to the high incidence of microalbuminuria and macroalbuminuria it is recommended to measure urine albumin as a control method with a sensitive technique.