بررسي اتيولوژي و خصوصيات باليني و آزمايشگاهي در 47 بيمار مبتلا به ضايعه ليكنوييد مخاط دهان

مجله دانشكده دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي

دوره 21 - شماره 2

نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

سابقه و هدف: هدف از تحقيق حاضر، بررسي شيوع ليكن پلان ايديوپاتيك در يك گروه از بيماران مبتلا به ضايعه ليكنوئيد مخاط دهان است. مواد و روش ها: تحقيق حاضر يك مطالعه توصيفي-تحليلي از نوع مقطعي (Cross-Sectional) مي باشد كه در آن 47 بيمار مبتلا به ضايعه ليكنوئيد مخاط دهان مراجعه كننده به بخش بيماري هاي دهان دانشكده دندانپزشكي كرمان مورد بررسي قرار گرفتند. تشخيص ضايعه ليكنوئيد در تمام موارد با بررسي بافت شناسي تاييد گرديد. وضعيت متابوليسم كربوهيدرات ها و تست هاي فانكشن كبد در تمام بيماران مورد ارزيابي قرار گرفت. تشخيص ليكن پلان ايديوپاتيك به عنوان آخرين تشخيص و فقط پس از رد احتمالات ديگر براي ضايعات ليكنوئيد مخاط دهان بيماران مطرح شد. آزمون هاي آماري X² و t براي بررسي اختلاف هاي آماري مورد استفاده قرار گرفتند. يافته ها: ضايعات ليكنوئيد دهاني در زنان شايعتر از مردان بود (55.3% در مقابل 44.7%) و مخاط گونه و زبان شايعترين جايگاه ابتلا در تحقيق حاضر بودند. مطالعه حاضر نشان داد كه حداكثر 87.2% از ضايعات ليكنوئيد مخاط دهان بر اثر ليكن پلان ايديوپاتيك بوجود آمده اند. واكنش تماسي نسبت به آمالگام پس از ليكن پلان ايديوپاتيك شايعترين علت ايجاد ضايعات ليكنوئيد در مخاط دهان بيماران مورد مطالعه بود (6.4% از موارد). بررسي آزمايشگاهي در مبتلايان به ليكن پلان ايديوپاتيك نشان داد كه 19.4% از آنها دچار نوعي اختلال در متابوليسم گلوكز و 12.9% از آنها دچار ديابت مليتوس هستند. نتيجه گيري: اين مطالعه نشان مي دهد كه ضايعات ليكنوئيد مخاط دهان عليرغم شباهت نماي باليني و بافت شناسي، گروهي غير همگن هستند و تشخيص ليكن پلان ايديوپاتيك بايد آخرين تشخيصي باشد كه براي يك بيمار مبتلا به ضايعه ليكنوئيد دهان مطرح مي شود.

Etiology, clinical and laboratory findings in patients with oral Lichenoid lesions
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Aim: The purpose of this study was to evaluate the frequency of idiopathic lichen planus among a group of patients with oral Lichenoid changes. Materials and Methods: A group of 47 patients with oral Lichenoid lesions were evaluated in the department of oral medicine, Kerman dental school. Diagnosis of Lichenoid tissue changes was confirmed by histologic examination of tissue biopsies in all cases. Carbohydrate metabolism status and liver function tests were evaluated in all patients. The diagnosis of idiopathic lichen planus was suggested after other causes of Lichenoid tissue reactions had been ruled out. Statistical analysis was performed using a X² and t-test. Results: The mean age of the study group was 41 years. Oral Lichenoid lesions were somewhat more common in females than males of this population (55.3% vs. 44.7%). The buccal mucosa and tongue were the most common sites of involvement. The present study showed that idiopathic lichen planus was the cause of oral lesions about in 87.2% of patients. Contact reaction to Amalgam restorations was the second common cause of oral Lichenoid lesions. Laboratory evaluation showed that 19.4% of lichen planus patients suffered from impaired glucose metabolism. Interestingly, diabetes mellitus was also reported in 12.9% of lichen planus patients. Conclusion: This study suggests that oral Lichenoid lesions are heterogeneous, despite of their clinical and histological similarities and idiopathic lichen planus should be seen as the last diagnosis for a patient with oral Lichenoid changes.