نوع مقاله: ---- Unspecified ----
چكيده:

چاقي و ديابت از شايعترين اختلالات متابوليكي هستند. از قرن ها پيش مي دانستند كه افراد چاق با زندگي كم تحرك، بيشتر مستعد ابتلا به ديابت هستند. به تازگي نيز بسياري از مطالعات آينده نگر ثابت كرده اند كه چاقي و كم تحركي بدني عامل خطرزايي براي ديابت قندي نوع II مي باشند و كاهش وزن در كوتاه مدت، حساسيت به انسولين و ترشح انسولين را بهبود مي بخشد. 85% بيماران مبتلا به ديابت نوع II چاق هستند. دو مطالعه در بيماران سوئدي و چيني حاكي از آن بوده اند كه تغيير در عادات غذايي و تمرين هاي بدني كه موجب كاهش وزن گردد ممكن است شروع ديابت را به تاخير بياندازد. چاقي با ايندكس توده بدني (BMI) بيشتر از 30kg/m² تعريف مي شود. در حال حاضر 15% مردم دنيا چاق هستند. اپيدمي چاقي ناشي از گسترش زندگي بدون تحرك و دسترسي آسان به غذا، در حال پيشرفت است در ايالات متحده 97 ميليون نفر اضافه وزن دارند كه 22% آنها بطور كلاسيك چاق هستند. عوامل ژنتيكي و محيطي از جمله عوامل هستند كه در ايجاد چاقي نقش دارند. بطور كلي هرگاه ميزان دريافت انرژي بيش از مصرف آن باشد موجب چاقي مي شود. چاقي باعث بروز بسياري از بيماري ها نظير: فشار خون، ديابت مليتوس، هيپرليپدمي، بيماري هاي عروق كرونر، آپنه انسدادي هنگام خواب، بيماري هاي ريوي، كيسه صفرا، استئوآرتريت و بعضي كانسرها (سينه، رحم، پروستات و كولون) مي شود. چاقي يك بيماري مزمن است كه در اغلب اوقات افراد عادي، پزشكان و متخصصان آن را به عنوان يك بيماري تلقي نمي كنند در حاليكه يكي از فاكتورهاي زمينه اي براي بسياري از بيماري ها بخصوص ديابت است و با وجود درمان طبي و جراحي، از سال 1950 تاكنون شيوع چاقي در حال افزايش است و نتايج درمان هم رضايت بخش نمي باشد نيمي از افرادي كه درمان كاهش وزن دارند، دوباره در طي يكسال چاق مي شوند. هدف از درمان چاقي بايد كاهش موربيديتي باشد. افراد چاق بايد شيوه زندگيشان را تغيير داده و بيشتر ورزش كنند و كالري كمتري دريافت نمايند. در بعضي موارد براي كاهش وزن نياز به مصرف دارو است. داروهاي سمپاتوميمتيك (فن ترمين، مازيندول، فنيل پروپانولامين)، داروهاي سرتونرژيك (فن فلورامين، دكس فن فلورامين، فلوكستين) و داروهاي با اثرات نورآدنرژيكي و سرتونرژيكي (سي بوترامين)، آگونيست هاي β-3 آدرنژيك و Orlistat از جمله داروهايي هستند كه در درمان چاقي بكار برده مي شود. اگر بيماران با هيچكدام از روش هاي درماني (ورزش، رژيم غذايي و درمان دارويي) بهبود نيابند و BMI بيشتر از 40kg/m² داشته باشند جراحي بعنوان آخرين روش درماني بايد انجام شود.

Diabetes and obesity: The commonest metabolic disorder in the word
Article Type: ---- Unspecified ----
Abstract:

Diabetes and obesity are the most wide spread metabolic disorders. It has been known since several decades that diabetes frequentry occurs in persons who are obese and those with a sedentary life style. Recently, several prospective studies have shown that obesity and low physical activity are risk factors for diabetes (Type II). In short period, sensivity to insulin and insulin secretion can improve by reduction of weight and exercise. About 85% of patients with diabetic type II are obese. It has been shown and suggested that changing the dietary habits and body activity. Swedish and Chinese people have lead to decrease in weight and it could. Could lead to delayed onset of diabetes. Obesity is one of the oldest and common metabolic disturbances, which is recognized by BMI 30 and more than 30. It now affectes 15% of the population in the world. The epidemy of obesity as a result of extension of immobile life and easy availability for food is increasing. An estimated 97 million United States adults are overweight. Of those, 22% are classified as obese. The etiology of obesity includes both genetic and environmental factors. Totally, obesity is the result of a positive energy balance; Input exceeds output. Obesity is a risk factor for several chronic diseases, including hypertension, dyslipidaemia, diabetes mellitus, coronary heart disease, sleep apnea, osteoarthritis, pulmonary disease, gallbladder and some cancers (Breast, uterus, prostate, colon). Obesity is a chronic disease. But often, people, doctors and endocrinologists don’t take it as a disease unfortunately. However, it is one of the basic factors for a lot of diseases. Despite of the fact that there are medical treatments and surgery, the epidemey of obesity has increased since 1950. And the effects of treatment haven’t been very satisfactory. About 2/3 of people (Who lose weight) will be fat within one year. Decrease in morbidity must be the result of obesity treatment. The obese patients have to change their life style and exercise more and get less calories. Some need drugs for weight loss. There are some drugs to treat the obesity like: Noradrenergics (Phentermin, mazindol, phenylpropnolamin) seronergics (Fenfluramine, dexfenfluoramine, fluoxetine) and noradrenergic and serotonergic (Sibotramin), beta-3) Adrenergic and orlistat. If they don’t become well after the above ways of treatment (Exercise, diet and drug) and their BMI is more than 40, surgery should be the lest option.